„(...) komisja śledcza nie jest organem, którego pozycja i właściwości zależą tylko i wyłącznie od kreującej go uchwały. Nie wystarczy (...) samo nadanie pewnej komisji sejmowej nazwy „Komisja Śledcza”, aby była ona nią w rzeczywistości (...)”.

Tematyka komisji śledczych już od wielu lat stanowi w naszym kraju (począwszy od słynnej, komisji śledczej w kwestii zbadania okoliczności sprawy Rywina) jeden z najbardziej chwytliwych medialnie tematów epatujących widzów niemal każdego dnia w ciągu którego toczą się jej - przeważnie burzliwe – obrady we wszystkich możliwych środkach masowego przekazu.

W polskim społeczeństwie praca sejmowej komisji śledczej odbierana jest dwuznacznie; z jednej strony być może - dostarcza ona dużej dawki humoru, z drugiej natomiast pozwala obywatelom zaznajomić się z aktualnymi „gwiazdami sceny politycznej”, bądź też wykreować nowe ikony polityki, które przy okazji najbliższych wyborów stają się z reguły czołowymi asami w tali rywalizujących o władze ugrupowań - tak jak przy okazji obrad „komisji Rywina” - poseł Zbigniew Ziobro – reprezentujący barwy Prawa i Sprawiedliwości czy Jan Maria Rokita – wówczas Platforma Obywatelska (niedoszły „premier z Krakowa”).

W ramach „Sejmowej komisji śledczej do zbadania ujawnionych w mediach zarzutów dotyczących przypadków korupcji podczas prac nad nowelizacja ustawy o radiofonii i telewizji” widzowie (w tym także i ja) mogli usłyszeć i zobaczyć szereg zabawnych zwrotów, które przeszły do klasyki polskiego życia politycznego (takich jak chociażby: „Kolorowe skarpetki to symbol walki ze stalinizmem. Wszyscy bikiniarze chodzili w kolorowych skarpetkach” – powiedział zeznający przed komisją Adam Michnik, na co spontanicznie zareagowała posłanka SLD Anita Błochowiak – „Mówi się, że pedały też”) same zaś obrady komisji pozwoliły wypełnić telewizji (zwłaszcza stacjom nadającym program informacyjny 24 godziny na dobę, głównie - "TVN 24" oraz ówczesnej regionalnej "TVP 3" - dzisiejszej "TVP info") ramówkę i zaoszczędzić pieniądze na produkcje kolejnych „oper mydlanych”, gdyż śledzenie zabawnych, ale czasem również nad wyraz poważnych i ważkich dla losów państwa spraw i bieżących zmagań polityków było znacznie bardziej interesujące niż oglądanie opartych na fikcji programów.

Regulacja kodeksu cywilnego[10] wyodrębnia oznaczenia służące wyrównaniu podmiotów prawa cywilnego od oznaczeń służących wyróżnianiu przedsiębiorstw lub ich części rozumianych jako przedmioty praw przedsiębiorców. Dobra osobiste osób prawnych podlegają ochronie. Za dobre osobiste przedsiębiorcy uznać należy dobre imię, nietykalność pomieszczeń, tajemnicę korespondencji, tajemnicę przedsiębiorstwa, a przede wszystkim firmę[11].  Należy przy tym zwrócić uwagę, iż de lege lata nieaktualny stał się pogląd iż nazwa ( firma) przedsiębiorstwa powołanego w formie spółki prawa cywilnego stanowi dobro osobiste wspólników[12].Spółka cywilna nie tworzy bowiem struktury podmiotowej. Spółki osobowe działają pod firmą. Znajdują się one w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego podochroną ( art. 4310 ). Cechą charakterystyczną jest to iż każdy przedsiębiorca działa pod firmą.

Kodeks wyodrębnia obecnie oznaczenia służące wyróżnianiu przedsiębiorców od oznaczeń służących wyróżnieniu przedsiębiorstw lub ich części rozumianych jako przedmioty praw przedsiębiorców[13]. Prawo podmiotowe dofirmy ma skutek erga omnes. W odniesieniu do firmy wykształciło się tzw. prawo firmowe – jako zespół norm wynikających explicite z kodeksu cywilnego oraz innych przepisów prawapowszechnie obowiązującego, wiąże się z tworzeniem, używaniem, rozporządzaniemi ochroną prawa do firmy[14]. Realizacja tego prawa wyraża się w istnieniu zasad się do niego odnoszących. Zasada prawdziwości wiąże się z koniecznością przedstawiania w firmie danych, które cechuje przymiot prawdziwości[15](Art. 433. § 1. Firma przedsiębiorcy powinna się odróżniać dostatecznie od firm innych przedsiębiorców prowadzących działalność na tym samym rynku.).