Regulacja kodeksu cywilnego[10] wyodrębnia oznaczenia służące wyrównaniu podmiotów prawa cywilnego od oznaczeń służących wyróżnianiu przedsiębiorstw lub ich części rozumianych jako przedmioty praw przedsiębiorców. Dobra osobiste osób prawnych podlegają ochronie. Za dobre osobiste przedsiębiorcy uznać należy dobre imię, nietykalność pomieszczeń, tajemnicę korespondencji, tajemnicę przedsiębiorstwa, a przede wszystkim firmę[11].  Należy przy tym zwrócić uwagę, iż de lege lata nieaktualny stał się pogląd iż nazwa ( firma) przedsiębiorstwa powołanego w formie spółki prawa cywilnego stanowi dobro osobiste wspólników[12].Spółka cywilna nie tworzy bowiem struktury podmiotowej. Spółki osobowe działają pod firmą. Znajdują się one w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego podochroną ( art. 4310 ). Cechą charakterystyczną jest to iż każdy przedsiębiorca działa pod firmą.

Kodeks wyodrębnia obecnie oznaczenia służące wyróżnianiu przedsiębiorców od oznaczeń służących wyróżnieniu przedsiębiorstw lub ich części rozumianych jako przedmioty praw przedsiębiorców[13]. Prawo podmiotowe dofirmy ma skutek erga omnes. W odniesieniu do firmy wykształciło się tzw. prawo firmowe – jako zespół norm wynikających explicite z kodeksu cywilnego oraz innych przepisów prawapowszechnie obowiązującego, wiąże się z tworzeniem, używaniem, rozporządzaniemi ochroną prawa do firmy[14]. Realizacja tego prawa wyraża się w istnieniu zasad się do niego odnoszących. Zasada prawdziwości wiąże się z koniecznością przedstawiania w firmie danych, które cechuje przymiot prawdziwości[15](Art. 433. § 1. Firma przedsiębiorcy powinna się odróżniać dostatecznie od firm innych przedsiębiorców prowadzących działalność na tym samym rynku.).

Kryminologiczne wątki powieści Larssona: co to jest przestępstwo, jakie są jego źródła, dlaczego ludzie dopuszczają się przestępstw, jak im przeciwdziałać i na ile (o ile w ogóle) nadaje się do tego kodeks karny; czym jest przemoc instytucjonalna i jakie są środki jej zapobiegania.

Przestępstwem przyjęło się definiować (gdyż sam kodeks karny nie zawiera wyjaśnienia omawianego terminu, a jedynie wskazuje jego pewne elementy) – „czyn człowieka zabroniony przez ustawę pod groźbą kary jako zbrodnia lub występek, bezprawny, zawiniony i społecznie szkodliwy w stopniu wyższym niż znikomy”[1] Generalnie należy stwierdzić, iż w powieści Stiega Larrsona przestępstwo jest zachowaniem występującym często (nie tylko u Martina czy jego ojca, gdzie mamy do czynienia z seryjnymi zabójcami ale także niegodziwe czyny Wennerstróma czy jednoznacznie negatywne postępowanie kuratora Lisbeth) i wyrażającym się w wielu płaszczyznach ludzkiej egzystencji – pozbawianiu ludzi życia, zdrowia, godności czy pieniędzy. Wszyscy wyrządzający krzywdy innym zostają jednak ukarani (brat Harriet ginie w wypadku, kurator dostaje „nauczkę” i zostaje naznaczony na zawsze w sensie jak najbardziej realnym i fizycznym, biznesmen oskarżony o malwersacje finansowe odbiera sobie życie). Sprawiedliwość „dopada” każdego, nawet po długim okresie oczekiwania.

Wydaje się, że istnieje specyficzna przemoc instytucjonalna różniąca się znacznie od przemocy rodzinnej. Zachowanie człowieka w organizacji i poza nią mogą różnić się diametralnie. Przykład tego podwójnego życia dali esesmani i gestapowcy - okrutni oprawcy a jednocześnie wzorowi mężowie i ojcowie. Instytucja może wyzwolić skrajną agresję u zupełnie normalnych, przeciętnych ludzi, co wykazał w słynnym naturalnym eksperymencie (stanfordzki eksperyment więzienny przeprowadzony w 1971 roku) Philip Zimbardo. [2] Podobnie jest z bratem Harriet, który na co dzień udaje przykładnego prezesa firmy, gra „rolę” miłego i gościnnego człowieka, zaś w swojej „sali tortur” pozbawia niewinne osoby wszystkiego co tylko możliwe, łącznie z życiem, zdrowiem, godnością czy nadzieją.